Ik ben een vriend(in)/kennis
Het omgaan met iemand die een eetstoornis heeft, is vaak moeilijk voor mensen uit de naaste omgeving van die persoon. Een eetstoornis, anorexia of boulimia is toch iets onbekends voor de meeste mensen. Ook is het niet gemakkelijk te begrijpen: ´waarom eten ze niet gewoon, zo moeilijk is dat toch niet?´ of ´als je zo graag wilt afvallen, dan ga je toch sporten of wat minder eten?´ Maar dat is nu juist zo moeilijk als je leven beheerst wordt door eten, afvallen, je eigen lichaam en zelfbeeld.
Misschien ken je iemand die een eetstoornis zou kunnen hebben. Of je vindt, dat je vriend(in) wel vreemd met eten bezig is, vaak oppert ze vaak dat ze zichzelf te dik vindt, dat ze af moet vallen, dat ze weer een nieuw dieet gaat proberen. Dit kan je vreselijk gaan irriteren. Maar ook kun je knap bezorgd zijn, als je ziet dat ze steeds dunner wordt terwijl ze zichzelf dik vindt of als ze niet meer mee gaat naar leuke activiteiten omdat er eten aanwezig is. Je zou zo graag willen helpen, maar hoe doe je dat? Je hoort immers ook, dat mensen met een eetstoornis zich niet willen laten helpen.
Misschien heb je iets aan onderstaande tips:
- Informeer jezelf over wat eetstoornissen zijn; lees wat boeken, vraag folders aan, zoek op Internet (ook deze site biedt veel nuttige informatie), neem contact op met de patiëntenorganisatie
- Wees alert op de signalen, vooral als je het niet zeker weet zeg niet rechtstreeks: ´Volgens mij heb jij een eetstoornis´, de kans is groot dat de deur helemaal dichtgaat;
- Dwing niet om te gaan eten of hulp te zoeken, gun de tijd die hij/zij nodig heeft om dit in een eigen
tempo te doen. Geef ook geen adviezen wat iemand zou moeten doen. Mocht hij/zij wel hulp willen, help dan door informatie te verzamelen; - Probeer te begrijpen en accepteer, dat je vriend(in) waarschijnlijk niet anders kan;
- Besef dat een eetstoornis een ziekte is. En ook al weet je zelf al veel erover, het is een arts die de diagnose zal moeten stellen;
- Ga niet redden. Het is heel begrijpelijk, dat je bezorgd bent, maar je bent vriend(in) en geen therapeut;
- Voel je je weggestuurd, neem toch gewoon het initiatief tot contact;
- Wees een steun, laat merken, dat je er bent en biedt een luisterend oor.
Natuurlijk is je vriend(in) of kennis meer dan alleen maar iemand met een eetstoornis. Praat ook over andere dingen dan de eetstoornis. Er zijn zoveel leuke dingen die jullie kunnen gaan doen en die niet met eten te maken hebben. Het is heel goed mogelijk, dat hij/zij zich probeert te isoleren en bang is met al die activiteiten mee te doen, uit angst niet aardig gevonden te worden of omdat het strakke eetschema in de war gegooid wordt. Dit kun je respecteren, maar probeer hem/haar er toch steeds bij te betrekken. Misschien kunnen jullie samen tot een alternatief of een compromis komen, bijv. niet naar de bioscoop vanwege de popcornlucht, maar wel een film huren en samen op worteltjes knabbelen. En maak lol met elkaar!
Ondanks steun en eventueel professionele hulp kan het toch zijn, dat het niet goed gaat. Dan kun jij je schuldig gaan voelen, ´heb ik wel genoeg gedaan, heb ik geen verkeerde dingen gezegd?´ Die gevoelens zijn heel begrijpelijk, maar niet terecht. Nogmaals, je bent geen therapeut. Mocht je toch het gevoel krijgen dat je te kort geschoten bent, ga dan zelf eens met iemand praten, bijv. een andere vriend(in), een familielid, een leraar of zoek contact met de patiëntenorganisatie.
Verklarende woordenlijst
© 2012 Nederlandse Academie voor Eetstoornissen
Grafisch ontwerp: Dickhoff Design - Technische realisatie:
MedWeb Development Lab